เพิ่งกลับมาจาก กทม. นั่งรถเหนื่อยมากมาย

เมื่อยก็เมื่อย

ขากลับนะ นั่งรถไปก็โดนยายเทศน์ไป

หูแฉะเลย - -!

บอกว่าจะส่งเราไปเรียนอังกฤษ (สาธุ!! ขอให้มันจิงเหอะ)

เหอะๆๆ

กลับมาจาก กทม. ดีที่ได้รองเท้ามาคู่นึง พอดีมันเซล ก็ราคาปามาณ 800 กว่าบาท

ไปก็หนุกดี

พอล่ะ นอนดีก่า ...

เบื่อจังเลย - -!!

เวลารู้สึกแบบนี้ที่ไรนะต้องมาเขียน exteen ทุกที

ถ้ามันรู้มันคงน้อยใจแย่เลยเนอะ

เ ห อ ๆ ๆ ๆ . . .

พอล่ะ

เ ห นื่ อ ย - -.

ตอนนี้ก็ปิดเทอมแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยังมีภาระอยู่

นั้นก็คือการรอคอย ส า - ห มุ ด - พ ก

เหอะ ๆ ไม่อยากจะคิดว่าตัวเลขที่อยู่ในสมุดนั้นจะเป็นเลขอะไร

คิดแล้วกลุ้มเจง ๆ เลย

เราว่าทุกคนก็คงจะกลัวสาหมุดพก ไม่มากก็น้อย

แต่ถ้าคิดว่าตัวเองทำดีอยู่แล้วก็ไม่น่าจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวอะไร (ใช่ม่ะ)

แต่สำหรับเราแล้ว มานยังไงชอบกล

ไอ้อันที่จิงแล้วเราคิดว่าเราก็ทำดีที่สุดแล้วนะ

ทำไงได้ล่ะ มันผ่านไปแล้วนี้

เฮอๆๆ

แล้วจะได้รู้กัน วันที่ 31 มีนาคม ศกนี้

คนที่อยู่ร่วมกัน

เมื่อมีความคิดอะไรบางอย่าง

ที่มันไม่เหมือนกัน

ก็ควรที่จะต้องเข้าใจกัน

ถึงจะอยู่ร่วมกันได้

ไม่ว่าจะเป็น

"เพื่อน"

"พ่อ-แม่"

หรือ

"คนที่เรารัก" ก็ตามแต่

บางทีความรู้สึกอะไรบางอย่าง

มันก็พูดออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

ทั้งๆ ที่อยากจะพูดออกมาใจจะขาดก็ตาม

บางอย่าง...

ความรู้สึกเหล่านี้ก็ควรเก็บไว้

ถ้าสิ่งนั้นมันทำให้คนอื่นต้องเสียใจ

แต่บางอย่างก็ควรจะพูดออกมา

ถ้าพูดแล้วมันดีขึ้นเราก็ควรทำ

แล้วที่เราทำอยู่ตอนนี้

มันทำให้เธอเสียใจมากเกินไปหรือปล่า

เราทำร้ายเธอมากเกินไปหรือเปล่า

เราก็แค่อยากให้เธอได้เจอสิ่งดีๆ ในชีวิตบ้าง

เราก็แค่หวังดีเท่านั้นเอง

เราขอโทษ ...

เวลาที่เธอเสียใจ

รู้ไหมเราเจ็บ...

เวลาที่เธอร้องไห้

รู้ไหมเรารู้สึกผิดมากแค่ไหน...

แล้วเราต้องทำยังไง

ถึงจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น